موسقی یا هنر اندیشیدن با نغمه ها بخش اعظمی از تاریخ پر حادثه هنر را در بر میگیرد هنرمندشدن و در مسلک هنرمندان درامدن کاری است بس دشوار که با یک عمر درد ورنج و فرا گیری همراه است.به دنیای هنری راه یافتن مستلزم فراز و نشیبهای بسیار و نیاز مند دشواریها و تلاش و کار زیاد است . هنرمندان در طول تاریخ همواره طعم تلخیها و ناکامی ها را چشیده ان انواع اهانتها و تحقیر ها و رنجهای بیشماری را تحمل کردند اکثریت انها در منتهای فقر و درماندگی زیستند و در سختی و تلخکامی از دنیا رفتند تا بر دفتر فرهنگ مرز و بوم کشور خود نقشی داشته باشند

نابسامانیها ودر به دری های باخ و عدم درک جامعه از نبوغ او و کشف اش پس از صد سال ,تحمل اکراه آمیز بتهوون به خاطر عقاید مترقی و افکار آزادی خواهانه اش ,قایل نشدن احترام یک تدفین ساده برای موتزارت و خاکسپاری او در گورستان دسته جمعی فقرا ,امتناع از خاکسپاری پاگا نینی در زمین وقفی تقدیس شده و...همه نمودار تلخکامی های هنر مندان در زمان خود بوده است ولی اکنون نه تنها طنین نام هریک از آنها به تنهایی برای افتخار ملتی کافی است بلکه ملل بیگانه در برابر نبوغ و خلاقیت هر یک از آنها سر تعظیم فرو می آورند و این افتخار بزرگترین پاداش آنهاست .
این تصور که هر کس را صرفا به منظور داشتن اطلاعات ابتدایی و نیز بهره ی اندکی از هنر و صرفا نواختن سازی هنرمند خواندن اندیشه ای بس نادرست است .
کسانی که هنر را در درجه دوم اهمیت قرار میدهند و موسقی را تفریح و به منظور پر کردن ساعات فراغت و داشتن مشغولیاتی فرا میگیرند و آن را وسیله گریزی از زندگی تلقی مینمایند قادر به ادامه طولانی این هنر نخواهد بود و هیچ گاه به درجات عالی هنر که کاریست دشوار دست نخواهد یافت .
در تعلیم و تربیت امروز جهان آموزش هنر ها را آموزش احساس میدانند که شکل دهنده عواطف انسانی است .
بدون هیچ گونه تهدیدی هنر موسقی اوج احساسات و عواطف پالایش یافته بشری است و معلمان خوب موسقی هم با تاثیر گذاری بر عواطف بی شکل اعتماد به نفس و خود باوری را اساس جوهر معلمی خویش قرار میدهند .
آموزشگاه موسیقی بتهوون نهایت افتخار را داردکه در این راه گام بر میدارد